پست اثر دانینگ-کروگر یه سوگیری شناختیه که خیلی ساده بگم:

اثر دانینگ-کروگر یه سوگیری شناختیه که خیلی ساده بگم: آدمایی که توی یه حوزه مهارت کمی دارن، معمولاً توانایی خودشون رو بیشتر از واقعیت می‌بینن. برعکسش هم هست؛ آدمای واقعاً ماهر اغلب فکر می‌کنن کارشون چیزی نیست و بقیه هم به اندازه اونا می‌دونن. دلیلش هم عجیب نیست. همون مهارتی که برای خوب انجام دادن یه کار لازمه، همون مهارت برای درست ارزیابی کردن خودت هم لازمه. یعنی کسی که توی نوشتن ضعیفه، همون ابزار رو هم نداره که بفهمه جمله‌اش غلطه. این می‌شه بار مضاعف: نه بلده، نه می‌فهمه که نمی‌دونه. یه مدل معروف هم براش ساختن که می‌گه اول کار آدم اعتمادبه‌نفس کاذب داره، بعد با کمی یادگیری می‌فهمه چقدر نمی‌دونه و می‌ریزه پایین، بعد کم‌کم با تمرین بالا میاد و آخرش به یه تعادل واقعی می‌رسه. البته این نمودار چهارمرحله‌ای بیشتر برای فهم راحت‌تره و دقیقاً همون نظریه اصلی دانینگ و کروگر نیست. بحث علمی روش هم کم نبوده. بعضی‌ها گفتن بخشی از این الگو می‌تونه خطای آماری باشه، ولی پژوهش‌های بعدی نشون دادن که دست‌کم بخشی از ماجرا واقعاً به نقص در خودارزیابی و فراشناخت برمی‌گرده. کاربردش هم فقط توی کتاب روان‌شناسی نیست. از پزشکی و خلبانی تا تشخیص خبر جعلی و حتی استفاده از هوش مصنوعی، همه‌جا می‌شه ردش رو دید. نکته عملی‌اش برای من و تو هم همینه: هر وقت حس کردی خیلی همه‌چیز رو بلدی یا بلد نیستی، یه قدم عقب بذار و جدی بپرس واقعاً چقدر می‌دونی. 🐾 @CodeCat_Dev