پست همیشه کسی که از خودش مایه گذاشته، من بودم.

همیشه کسی که از خودش مایه گذاشته، من بودم. همیشه من اول پیام دادم. من بودم که برای دیدن دوستام پیش‌قدم شدم. من بودم که احوالشون رو پرسیدم. می‌دونید، از یه جایی به بعد خسته می‌شی؛ دیگه نمی‌تونی همین‌طور ادامه بدی. پس من چی؟ من اینجا کجای کارم؟ وقتی پیامی از من نمی‌بینید، چرا حتی یه بار نمی‌پرسید: «محمد، حالت چطوره؟» هر بار پتک زندگی محکم‌تر از قبل توی سرم می‌خوره، اما بازم نمی‌خوام آدم بده باشم. نمی‌خوام باعث بشم کسی احساس کنه مهم نیست یا به چشم نمیاد. نمی‌خوام مثل بقیه باشم.